Shazz, 19 mei 2009
Zuid-Afrika , Caledon

Afgelopen twee weken…

Het is me een beetje ontschoten de laatste tijd om een blog bij te houden. Moet heel eerlijk zeggen dat ik er geen zin in had, of toch ergens te druk. Het weekend van 8 mei zijn we naar Kaapstad geweest om daar te shoppen op Green Market Square en ’s avonds zijn we naar een rugbygame geweest. Was leuk om te zien, maar het hoeft voor mij niet weer. Daarbij voelde ik mij die avond niet lekker, dus echt genoten van de wedstrijd heb ik niet. We zijn ’s avonds weer teruggereden en er bleven een paar meiden en jongens bij ons slapen, waarna ze met z’n allen naar het Venster gingen. Ik bleef thuis, want wilde eigenlijk alleen maar slapen. Zij hebben het erg gezellig gehad en kwamen pas de volgende ochtend rond half 5 thuis. Zondag overdag was het moederdag en uiteraard heb ik even een telefoontje aan mijn moeder gepleegd. Niet dat we het normaal thuis uitgebreid vieren, maar toch. Daarna zijn we gaan relaxen in het spa. ’s Avonds hadden we een afscheidsfeestje van de drie meiden alias cupcakegirls in Genadendal. Was gezellig, met een leuke braai erbij, maar ook daar voelde ik me niet lekker. Ben bij de meiden Marjolein, Liset, Manon en Yvon blijven slapen. Vond ik fijn want daar voel ik me op een of andere manier thuis. Soms misschien wel meer als dat ik hier in Caledon doe. De rest bleven bij andere mensen slapen. Volgende dag hebben ze me opgehaald. Anouk en ik zouden die ochtend een interview hebben met Megan, een vrouw van het project van een van de studenten, maar dit ging niet meer door. We hebben het uiteindelijk verplaatst naar de volgende dag. Dus eigenlijk zijn we daar de rest van de week druk mee bezig geweest. Dinsdag hadden we een interview met Megan in Bereaville. Zij is een vrijwilligster bij een project in Genadendal en probeert haar straat een handje te helpen. Dit project heet Bure helpe Bure, waar Nederlandse studenten aan werken. Die dag heb ik verder wat gesport, boodschappen gedaan, geinternet en ’s avonds hadden we een tweede project op het programma staan om te filmen. Dit keer bij een meisjesvoetbalteam dat Francine, studente uit Genadendal, helemaal alleen heeft opgezet. Het interview verliep alleen niet zo lekker. Ik was er met mijn gedachten niet helemaal bij,en het meisje die we aan het interviewen waren bleek ziek en er kwam niet heel veel uit. Een beetje teleurgesteld gingen we terug naar huis, maar Francine voelde zich ontzettend schuldig. Dat hoeft natuurlijk niet, want ik was degene die zich schuldig moest voelen.

Ik ben al een lange tijd over huis aan denken. Ik wil naar huis.Ik wil naar mijn ex-vriendje, echt heel graag. Ik wil terug naar Hoogeveen. Hoewel ik hier een geweldige tijd heb gehad, heb ik ook een paar vervelende dingen meegemaakt. Dingen waar ik zelf verantwoordelijk voor ben. Het is zo moeilijk om dan nog aan leuke dingen te denken of leuke dingen te doen. Toch probeer ik dat. Elke dag weer.

We hebben donderdagavond gevoetbald tegen een Afrikaans meisjesteam. Waar we een paar dagen ervoor hadden gefilmd,dus een paar van die meiden kenden we wel. Ik vond het een leuke ervaring, want we hebben gewonnen met 7-2. Maar geloof me, niet dankzij mij, haha. Ik was zoooo slecht. Want heb totaal, maar dan ook totaal geen verstand van voetbal. En de rest me maar uitlachen. Gelukkig was ik niet de enige. Ook Manon wist de spelregels niet. Ergens schaamde ik me wel een beetje: als dochter van een scheidsrechter, maar goed…Het was op zich ook wel lachen, en met een paar goede voetbalsters in ons midden, hebben we ze dik ingemaakt. Yeah!

Vrijdag heb ik uiteraard weer gesport en ’s middags hebben we geluncht met Dorian en Francine uit Genadendal. Bij Caffe Latte heb ik weer een lekkere wrap gehad, een wrap met kip, die ik ook echt had gemist. Weliswaar de laatste, hoewel het vrouwtje dat er werkt me nog graag een lekkere cake aan wilde smeren voor een volgende keer. Toen ik haar vertelde dit niet te willen omdat ik op dieet was antwoorde ze heel lief: “But what for? You don’t need a dieet!”. Wat dan wel weer lief van haar was.

’s Avonds zijn Yvon en Manon hier geweest en met z’n drieen gingen we naar het Venster. Het was voor mij waarschijnlijk de laatste keer,dus wilde nog een keer mijn hoofd laten zien, haha. En wie kwamen we daar weer tegen? Hindrik, uit seizoen 1, haha. Hem hebben we het eerste weekend ontmoet en in die weken die volgden heeft hij regelmatig Arjan gestalkt om te vragen om mijn telefoonnummer. Ik hoefde mijn drankjes uiteraard niet te betalen en Yvon heeft nog even met hem gedanst, hihi. Zij was de enige die zo kon dansen, dus hadden Manon en ik geluk. Er kwamen nog wat rugbyspelers langs, die mij arrogant vonden, maar dat maakte me niets uit. Heb een beetje met ze gekletst maar verder ook niet veel behoefte aan. Daarbij waren ze stomdronken, dus dat hielp ons gespreksstof ook niet meer echt vooruit. Neil en zijn vrienden liepen er ook rond, maar die waren natuurlijk ook weer zo zat als aan aap, haha. Rond twee uur waren we thuis en de dames sliepen bij ons. De volgende ochtend werd ik alweer vroeg wakker van de regen. Anouk en de jongens waren naar Kaapstad vertrokken om te shoppen en wij gingen lekker internetten. Oh ja, dat herinnert me: Sinds een paar dagen hebben we internet! Wel relaxt, hoewel het niet altijd even snel is. Nu moeten we wel afscheid nemen van Alanza, het vrouwtje van Gams, zij weet nog niet dat we internet hebben.

Nadat Yvon en Manon boodschappen hebben gedaan, zijn we vertrokken richting Genadedal. We waren namelijk met z’n allen uitgenodigd voor een potjiekos (Afrikaans stampotje) bij een bijeenkomst van de tennisclub. Hoewel ik er met mijn hoofd niet bij was, moet ik toegeven dat het toch best gezellig was. Ik heb gedanst met een oude man uit Kaapstad. Hij noemde het jazzdansen en het was inderdaad een aparte manie van dansen, maar ik heb er van genoten. Hij zei: “It takes the stress away”. En hoewel de laaste paar weken mijn gedachten aan een stuk door gaan, had hij voor even gelijk. Even dacht ik alleen maar aan dansen, jazz en het lieve mannetje die helemaal losging. Helaas was het nummer alweer te snel afgelopen en zaten mijn gedachten alweer ergens anders. Samen met de eigenaar van het huis en directeurd van de basisschool, mister Hans, ben ik naar een kamer gegaan waar zijn hond Lady zat. Ik liep namelijk langs een raam en zag het hondje daar zitten. Helemaal alleen, alsof het echt een knuffel kon gebruiken. Dus ik vroeg mister Hans of ik het beestje misschien mocht aaien. Dat heb ik gedaan en het was echt zo’n schatje en mooi beest. Lady kon een knuffel gebruiken en ik ook een, haha. Dat was fijn. Rond elf uur waren we weer thuis bij de meiden in Genadendal. Ik ben trouwens bij hen aan afleveringen van 24 begonnen. Daar zijn zij verslaafd aan. Dat is echt zo spannend.

Het was het afgelopen weekend trouwens noodweer hier in Caledon en Genadendal. Heb nog nooit zo veel regen naar beneden zien vallen hier in Zuid-Afrika, als het afgelopen weekend. Dat maakte mijn stemming nog minder dan dat het al was. Zondag ben ik ’s middags door Dorian en Francine opgehaald om terug naar Caledon te rijden. Dorian en Anouk gingen samen naar Dorians scriptie kijken en de rest ging naar het spa, waar Arjans kleren zijn gejat haha. Ik bleef zoals gewoonlijk weer thuis, want was weer eens niet in de stemming.

Gisteren kwam Karin langs, onze begeleidster vanuit Kaapstad. Met haar hebben we het eindelijk over onze frustraties gehad en waardoor dingen niet goed zijn gegaan. Deels omdat het onze eigen schuld is geweest, maar ook deels omdat het gewoon geen journalistieke stage was. Karin vond het ook wel deels onze eigen schuld en kwam tot de conclusie dat we teveel sportprojecten hebben gefilmd. Of we alsnog niet het project “Mind over Matter”konden doen van de cupcakegirls. Wij hadden dit project in eerste instantie niet in gedachten omdat er ons was verteld dat er geen nieuwe studenten op zouden komen. Nu blijkt dus van wel. Gistermiddag heeft Anouk dus een afspraak gemaakt met de begeleidster van het project en nu gaan we woensdag filmen. Woensdagochtend wordt het project van Martijn als het goed is gefilmd. Ons contactpersoon heeft zaterdag zijn enkel behoorlijk gebroken en gister zat hij nog in de kliniek in Genadendal. Maar hij heeft veel pijn. Gelukkig is er iemand anders, Dave, die met ons meegaat. Daar gaan we als het goed is iemand filmen die een paarden of ezelskarretje heeft. Dit is het project van Martijn.

Verder heb ik maandag gesport en verder niet zoveel gedaan. Ik zit de laatste tijd alleen niet lekker in mijn vel, weet niet waar ik last van heb. Ik wil zo graag naar huis, dat de dagen nog vrij lang duren. En dat is jammer..Ik wil nog genieten van mijn laatste dagen, maar dat kan ik op een of andere manier niet. Ik wil naar huis. Maar goed, ik houd jullie op de hoogte!

Naar Sharon in Zuid-Afrika bellen kan nu wel heel goedkoop met HalloBuitenland.nl